Historia
Historia miejsca rozpoczyna się wraz z fundacją klasztoru Karmelitów Bosych w 1906 roku, na ówczesnych przedmieściach Krakowa. Klasztor wraz z ogrodem zajmował teren sięgający północnej pierzei kwartału kamienic przy ulicy Aleksandra Lubomirskiego. W latach 60. XX wieku część ogrodu przeznaczono pod pętlę tramwajową dla linii mającej połączyć Kraków Główny z Nową Hutą. Obecne granice nieruchomości ukształtowała budowa ulicy Wita Stwosza, stanowiącej część II obwodnicy Krakowa. Istniejący budynek wpłynął na przebieg sąsiadującej estakady i infrastruktury drogowej.

Położenie
Budynek znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Dworca Głównego w Krakowie, z niemal bezpośrednim dostępem do dolnego poziomu łączącego perony. Bliskość ta znajduje odzwierciedlenie w pisanych przekazach zakonników, którzy określali ten teren mianem „szóstego peronu”.
Pomimo położenia przy ważnym węźle komunikacyjnym budynek otaczają wysokie drzewa parku kieszonkowego i ogrodu klasztornego, zachowując atmosferę dawnego charakteru miejsca.

Architektura
Projekt nawiązuje do architektury zabytkowego zespołu klasztornego. Kompozycja brył odpowiada kolejnym nawarstwieniom zabudowy, które ukształtowały tożsamość i atmosferę miejsca.
Położony w ogrodzie budynek łączy spokój zielonych przestrzeni z energią miasta. Rytmiczne układy okien przeplatają się z pełnymi płaszczyznami ścian, tworząc architekturę otwartą na zieleń, a zarazem dającą poczucie trwałości i osłony.
Loggia na nadbudowanym piętrze otwiera widok ponad dachami dworca na wieże kościołów krakowskiego Starego Miasta. Subtelnie podwyższony narożnik zaznacza wejście do budynku i zamyka perspektywę ulicy Bosackiej. Klinkierowe elewacje kontynuują tradycję materiałową miejsca, zakorzenioną w architekturze ceglanej końca XIX i początku XX wieku.

Odpowiedzialność
Podstawą podejścia środowiskowego jest adaptacja i ponowne wykorzystanie istniejącego budynku. Zachowanie konstrukcji ogranicza ilość odpadów rozbiórkowych oraz zapotrzebowanie na nowe materiały, pomagając zmniejszyć ślad węglowy związany z przebudową. Decyzja ta wyraża szacunek dla zasobów naturalnych i historii miejsca, a współczesne rozwiązania dostosowują przestrzeń do potrzeb przyszłych użytkowników